ทำไมต้อง Sunny (ซันนี่) แห่ง Girls’ Generation

ส่วนน้อยมากที่ไม่รู้จัก!! ก็เมื่อเวลาคุณถามกับใครว่า รู้จักวง SNSD หรือ Girls’ Generation สิ่งที่คุณจะได้ยินตอบกลับคือ "รู้จัก" ส่วนจะรู้ลึก รู้จริงแค่ไหนก็อีกเรื่องนึง


ได้มีโอกาศติดตามผลงานของวงนี้มาเรื่อยๆไม่ได้บ้าคลั่งอะไรมาก และก็ได้ลองอ่านประวัติและผลงานของเธอแต่ละคน โดยการ ดู MV ดูการออกรายการ อะไรไปเรื่อย..

สมาชิกของ Girls’ Generation หรือที่ผมชอบเรียกว่า SNSD เนี่ย มีตั้ง 9 คน บางครั้งผมก็เลือกไม่ถูกว่าจะหยิบใครมาเป็นขวัญใจสักคน เพราะแต่ละคนก็มีความน่ารักต่างๆ กันไป
และ 1ใน 9 คนนั้น ที่ความเปิ่น+ฮา และแฝงความน่ารัก และเป็นคนที่บางมุมก็ดูสวย บางมุมจะดูน่ารัก ผมบางทรงและการแต่งหน้าบางที ก็อาจจะทำให้ดูเฉยๆ แปลกดี ๆ (สงสัยตรูจะชอบของแปลก!! __ _")

เธอคือ… Sunny ครับ มาดูข้อมูลส่วนตัวของเธอกันดีกว่า

Sunny / ซันนี่ / 써니

ชื่อจริง : Lee Sonkyu, ลี ซุนกยู, 이순규
เกิดเมื่อ : 15 พฤษภาคม 1989
ส่วนสูง : 158 เซนติเมตร
น้ำหนัก : 43 กิโลกรัม
กรุ๊ปเลือก : B
ตำแหน่ง : นักร้องนำ, ดีเจ
โรงเรียน: Baehwa Girl’s High School

มาดูผลงานของซันนี่กันบ้างครับ

• นางเอกมิวสิควิดีโอ เพลง “Cooking? Cooking!” ของ Super Junior
• (2008) ร้องเพลงประกอบละคร “Working Mom” ในเพลง “You don’t know about love”
• ร้องเพลงประกอบละคร “Story of Wine” ในเพลง “Finally Now”
• ร่วมร้องเพลง “”S.E.O.U.L.” กับเพื่อนๆ SNSD และ Super Junior
• (2010) ร้องเพลงประกอบ “Oh! My Lady” ในเพลง “그대 인형 (My Doll)”

เท่าที่ดูเธอเป็นสมาชิกของ SNSD ที่มักจะได้ร้องเพลงช้าๆ เศร้าๆ ของซีรี่ส์ต่างๆ เสียจริง

Sunny หรือ Lee Sun-gyu คนนี้ เกิดที่สหรัฐอเมริกา ก่อนที่จะย้ายมาอยู่คูเวต ก่อนจะเกิดสงครามอ่าวฯ เธอก็รีบย้ายถิ่นฐานสู่เกาหลีใต้จนถึงปัจจุบัน พอในปี 1988 เธอก็ได้เข้าเทรนใน Starlight (หนึ่งใน SM Academy) นาน 5 ปี ก่อนที่จะได้ย้ายเข้าไปอยู่ใน Starworld ที่ซึ่งเธอได้เป็นหนึ่งในศิลปินดูเอ็ตนาม “Sugar”

เธอเป็นหลานของ “ลี ซูมาน” ผู้ก่อตั้ง SM Entertainment ขณะที่พ่อของเธอเป็นผู้จัดการวง “Sugar” ส่วนพี่สาวก็เป็นผู้จัดการของ “Ayumi Lee” ผู้ซึ่งแนะนำให้เธอเข้าสังกัด SM Entertainment ในปี 2007

เธอใช้ระยะเวลาในการฝึกภายใต้สังกัด SM Entertainment เพียง 9 เดือน แต่เธอได้รับการฝึกหัดภายใต้การควบคุมของเทรนเนอร์คนเดียวกับ Ayumi Lee ในโปรแกรมฝึกแบบศิลปินอาชีพ ที่แตกต่างจากการฝึกแบบ trainee ทั่วไป Sunny เคยเป็นดีเจของ Chunji Radio โดยจัดรายการคู่กับซองมินแห่งวงซูเปอร์จูเนียร์ด้วยน่ะ

ปล. เธอชื่อ Sunny = ร่าเริง สมชื่อจริงๆ

อยู่บำรุง++

หลายอาทิตย์ที่ผ่านเกือบเดือนแล้วสิที่ประเทศไทยเราประสบและพบเจอกับภัยธรรมชาติจนถึงวันนี้... หลายๆพื้นที่ได้รับความเสียหายกันแบบหนักๆ "ล้มทั้งยืน" ก็มี เคยได้ยินผู้ประสบภัยคนนึงให้สัมภาษณ์เขามีอาชีพกรีดยางขาย "น้ำท่วมสวนหมด แล้วต้องส่งลูกเรียนอยู่ที่กรุงเทพฯยังไม่จบเลย แล้วต้นยางกว่าจะปลูกแล้วเก็บผลผลิตได้คือการกรีดยางก็ต้องใช้เวลาประมาณ 7 ปี และก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป..."
และผมก็เชื่อว่าอีกหลายๆครอบครัวที่เป็นแบบนี้หรือหนักกว่านี้ ก็คงจะสิ้นหวังไปกับเรือกสวนไร่นาและที่อยู่. สำหรับตัวผมคนเล็กๆคนนึงก็คงมีปัญญาช่วยอะไรได้นิดๆหน่อย คือบริจาคสิ่งของเล็กน้อยพร้อมกับกำลังใจเล็กๆไปให้ผู้ประสบภัย

แต่สำหรับผู้ที่มีหน้าที่โดยตรง (คงไม่ต้องเอ่ยก็น่าจะรู้ว่าใครควรเข้าไปรับผิดชอบเยียวยาช่วยเหลือ) เชื่อว่าผู้ประสบภัยคงอยากได้รับความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน (ไม่ต้องพิธีรีตองอะไรมาก ทำอะไรลัดขั้นตอนบ้างก็ได้) ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนด้วยแล้วกันครับ เชื่อว่าฟ้าหลังฝนที่เราเคยได้ยินกันมานานเราก็อาจจะได้สัมผัสกับมันครับ

ช่วงนี้หายไปเลยไม่ได้เข้ามาเขียนบล็อก อันนี้ต้องบอกว่าหายไปทำภาระกิจหลายๆอย่างให้มันเข้าที่เข้าทาง จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ลุล่วงสักเท่าไหร่

• ต้องรีบเคลียร์งานที่ตั้งเป้าไว้ให้เสร็จก่อนสิ้นปี
• สิ้นปีก็อยากไปพักผ่อนให้รางวัลกับชีวิตตัวเอง
• แต่ยังตัดสินใจไม่ได้ เพราะยังกลัวๆเรื่องภัยธรรมชาติ T_T"
• เริ่มหันมาติดเกมส์ออนไลน์แล้วเป็นของบริษัท enmo
• มันคือเกมส์ sangokushi "มหาสงครามสามก๊ก มหากาพย์สงครามสะท้านแผ่นดิน เกมส์วางแผนอันแยบยลของคนมีกึ๋น"
• อ่านสามก๊กอยู่แล้วเลยสนใจเป็นพิเศษ
• ใครสนใจก็เข้าๆไปที่ enmo.in.th แล้ว register หลังจากได้รับเมล์ให้ Activate แล้วก็ล๊อกอินเข้ามาเล่นเลย
• มันส์!!

ด้วยกับภาระกิจและหน้าที่ที่ต้องทำหลายๆอย่างเลยรู้สึกเหนื่อยและท้อเหมือนกัน โชคยังดี ที่ทุกคนรอบข้างให้กำลังใจและช่วยดูแล

ตอนนี้กำลังใจดี จะพยายามสะสางภาระโดยเร็ว .. อดทนๆ สู้ต่อไปๆ !!

เพื่อนที่ชื่อว่าความเหงา

[ระบายอารมณ์]

เคยลองลับตาแล้วนึกถึงความเหงากันมั๊ย ในขณะที่ผู้คนรอบข้างมากมายแต่รู้สึกว่าตัวเอง เหงา อ้างว้าง โดดเดี๋ยว

รู้สึกว่่าช่วงนี้จะเจอบ่อย เวลาผ่าน...ไปสักพักก็หายเลยสงสัยว่าว่านี่ตรูเป็นไรฟ่ะ

                           มีเสียงหัวเราะ มีทั้งรอยยิ้มตั้งแยะและของขวัญ

                           มีฉัน มีเธอ มีเค้าทุกโมงยาม

                           มาล้อมชีวิตให้เคล้า ให้ครื้น ให้ครึก ให้โครมคราม

                           แต่ฉันยังถามตัวเองอยู่ทุกที

                           มันเหงา มันหงอยบ้างไหม มาใช้ชีวิตแค่ลำพัง

                           มาฟังตัวเองอย่างนี้

                           ที่ทั้งจะแสง จะสี และเสียงสะท้านด้วยดนตรี

                           แต่ฉันมันดูเดียวดาย

                           แต่มีอีกคนที่เป็นเพื่อนกัน

                           ทุกๆวันยังคอยเฝ้าตามฉันมา

                           เหงาเมื่อไหร่ก็ตรงมาหา ทักทายไม่มีเว้น

                           ได้พูด ได้คุย กอดคอเหมือนเดิม

                           เหมือนมาเติมตัวตนที่เราเคยเป็น

                           เพื่อนคนนี้ไม่มีใครเห็น เพราะเค้าคือ .. ความเงียบงัน

เพลงพี่โน๊ต เคยแต่งไว้ตอนเดี่ยว 1  เพื่อนที่ชื่อว่าความเหงา

พาไปกิน @ จุดชมวิวทะเลกรุงเทพ

ชะแว๊บบบบ... ได้เวลาแฝงตัว เอิ่มม จิงๆแล้วกะจะมาทุกวันหวยออก แต่เจ้าของบล็อกใช้หน้าตาอันหล่อเหลา *_* ขู่บังคับให้ส่งต้นฉบับทุกอาทิตย์ งานนี้เลยกลิ้งไปกลิ้งมาคิดๆๆ จะเขียนอะไรดี ช่วงนี้ก็กินเจ เดี๋ยวนั่งดูรูปเยอะๆ เจแตกอีก สุดท้ายก็นึกไม่ออก อ่าว แล้ววันนี้ตูจะเขียนอะไร .........แต่ ไหนๆก็ไหนๆ เจ้าของบล็อกก็ทวงต้นฉบับยิกๆ งั้นมื้อนี้พาไปไกลหน่อยล่ะกัน (ไกลสำหรับชั้นนะย่ะ) ได้ไปเมื่อสองสามเดือนที่แล้วนี่เอง พร้อมแล้ว ไปกินกัน! >>> Let's Goooooooooo!!

Profile:

ชื่อร้าน:จุดชมวิวทะเลกรุงเทพ
พิกัด:บางขุนเทียน

เริ่มจากเดินทาง ข้ามน้ำ ข้ามทะเล

นั่งชมวิวกันซักหน่อย

และแล้ว จานแรกก็มาถึง ข้าวผัดหอยหลอดดดดดดดดด หอยมันกรุบกรับๆดีแท้

ตามมาด้วยกุ้งเผา ตัวไม่ใหญ่มากนัก แต่ความสดและเนื้อแน่นเปรี๊ยะๆ ก็แซ่บบบบกันไปตามระเบียบ

มาถึงจานต่อไป ปลากะพงทอดกระเทียม พลีชีพมาติดอวนเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

จบด้วย ปูผัดผงกะหรี่ อย่างสวยงาม......อ่า

เปงไงๆ อยากแซ่บกันมั่งป่ะหล่ะ มื้อนี้ครบสูตร กุ้ง หอย ปู ปลา รสชาติอาจจะไม่ถึงขั้นอร่อยเหาะอะนะ แต่บรรยากาศนี่สุดยอดจิงๆพี่น้อง รอบที่แล้วพลาดไม่ได้เอาหมอนไป รอบหน้าถ้าได้ไปจะพกไปด้วย กินเสร็จก็นอนมันตรงนั้นเรย แนะนำให้นั่งโต๊ะริมๆนะ ได้บรรยากาศ ใครสนใจก็ลองเข้าไปชมตามลิงก์นี้ได้เลยน่ะ มีแผนที่พร้อม http://www.bangkokseaview.com/
สนนราคามื้อนี้ก็ ประมาณ 1200 กว่าบาท เอาบัตรลด 10% ไปด้วยอิอิ
เอาแระวันนี้พอแค่นี้ก่อน ไม่ไหวแล้วจะไปคุ้ยตู้เย็นดูซักหน่อยมีไรมาระงับอาการอยากได้มั่ง
ขอบคุณที่ติดตาม...กราบสวัสดี....... I’ll be back...... อิอิ แอบโปรโมท 2PM หว่ะกรั๊กๆๆๆๆ

:: Story & Written by Aem ::

สีเดียวกับมึง!!

[ต่อไปนี้คือบทความสั้น Or หรือบทความบ่น]

พูดถึงจะไปไหนมาไหนนี่ผมว่าลองเปลี่ยนมาใส่เสื้อแบบนี้กันดีกว่า

• ประเภทที่ว่าใส่เสื้อสีนี้ออกไปก็โดนบอกว่าเอ็งสีนี้หรอ
• เวลาใส่อีกสีก็โดนถามว่าเอ็งเห็นด้วยกับสีนี้หรอ (_ __")
• สรุปว่าตูควรใส่สีไหนกันแน่ฟ่ะ!!

ปล. หลังจากนี้คงไม่ต้องถามน่ะว่าตูอยู่อยู่สีไหน  ชัดเจนขนาดนี้ ^^"

พาไปกิน @Totoya ramen

สวัสดีค่ะ เฮลโล่ อันยอง (ระบบ 3 ภาษา) สวัสดีมิตรรักแฟนบล็อกของคุณน้องดีนทุกคนจ้า อันนี้ก่อนอื่นก็ขอแนะนำตัว ชื่อพี่แอ้ม เป็นรุ่นพี่คุณน้องดีนทั้งที่เรียนและที่ทำงาน 555++ (จะหัวเราะทำไม) หลายคนอาจจะงงว่า “แล้วพี่มาโผล่อยู่ในบล๊อคนี้ได้อย่างไร” ก็จะขอเล่าที่มาที่ไปจั๊กหน่อยอ่ะน่ะ ก็แบบว่ากระแดะอยากเขียนบล็อกอ่ะ แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง พูดคุยสื่อสารทั่วไปก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องอยู่แล้ว ยังจะมาเล่าเรื่องผ่านตัวหนังสือ ก็กลัวอยู่ว่าคนอ่านจะอ่านรู้เรื่องมั้ย เอาเป็นว่าขออาศัยพื้นที่เล็กๆตรงนี้ ซุกหัวแบ่งปันเรื่องราวที่เกี่ยวกับเรื่องกินเรื่องเที่ยวหรือเรื่องอื่นๆตามโอกาสจะเอื้ออำนวย ให้ทุกคนได้อ่านกันอย่างเพลิดเพลิน(มั้ย ?) ละกันน่ะจ๊ะ โฮะๆๆๆ
ก่อนจะนำเข้าสู่เนื้อเรื่อง ก็ต้องขอออกตัวล้อฟรีก่อนว่า ความเห็นทุกอย่างเป็นความเห็นส่วนตัวล้วนๆนะจ๊ะ ใครไปชิมแล้วไม่ถูกใจก็อย่าว่ากันเลยนะตัว สไตล์ใครสไตล์มัน อย่ามายุ่งกะชั้น 5555 (จะวีนเหวี่ยงทำไม)
ฮ้า.....เอาล่ะสำหรับเรื่องแรกที่จะเอามานำเสนอในวันนี้ คงหนีไม่พ้นเรื่องกิน อิอิ ร้านที่เราจะพาผู้อ่านไปชิมวันนี้นั่นก็คือ…ร้านอาหารญี่ปุ่น โตโตย่าราเมน แห่งนี้นี่เองงงงงงง(ให้เสียงโดยรายการทีวีแชมเปี้ยน)
Profile......
ชื่อร้าน:โตโตย่า ราเมน(Totoya ramen คล้ายๆ Toyota เรยหว่ะ อย่าอ่านผิดกันน่ะ)
พิกัด:เชิงสะพานพระนั่งเกล้า ฝั่งหมู่บ้านนนท์ณิชา
ร้านนี้เพิ่งเปิดได้ไม่นานนะ รู้จักเพราะว่านั่งรถบริษัทผ่านทุกวัน สีชมพูเด่นเป็นสง่ามาก น่ารักๆ คิคิคิ
เอาล่ะจะรอช้าอยู่ใย ไปดูบรรยากาศภายในร้านกันดีกว่า

เปิดเมนูดูซิ กินไรดี...

แล้วก็มาถึงเมนูแรกของเราวันนี้
ยำสาหร่าย สุดฮอทไปกินที่ไหนต้องสั่ง ร้านนี้ก็ไม่พลาดแน่นอน

น่ากินม้ายย... รสชาติสู้ร้านบนห้างได้สบายกันเรยทีเดียว แอบถ่ายพร้อมกับชาเขียวแท้ ไม่หวานน่ะ ใครชอบทานหวานก็ต้องทำใจ แต่อย่ากินหวานกันมากเลย ไม่ดีต่อสุขภาพ(แอบบังคับ) อ่อ ลืมๆ ชาเขียวรีฟิลน่ะจ๊ะ ถูกใจๆ ^ ^
จานต่อปาย บะหมี่เย็นทรงเครื่อง ของโปรดเค้าเองงงง รสชาติ ไม่ผิดหวังเรย

เอ่อ...จิงๆแล้วสภาพมันไม่ใช่อย่างนี้อ่ะน่ะ อย่างที่บอก ของโปรดหง่ะ วางปุ๊ปลุยปั๊ป ดีว่าผู้ติดตามเบรกทัน เลยเอามาโปะๆใหม่ แหะๆ แถไปเรื่อย...
มาถึงเมนูต่อไป ข้าวหน้าหมูทอดทงคัตสึ หมูชิ้นเท่าช้าง ผู้ติดตามเกือบจัดการไม่หมด

คนดีมีน้ำใจในสังคม

หายไปหลายวันเลยช่วงนี้ พอดีงานเข้าสุดๆเลยอาทิตย์ที่ผ่านมามีอะไรต้องสะสางเพียบเลยไม่มีเวลาลงมาเขียนบทความเท่าไหร่ แต่รอบอาทิตย์ที่ผ่านมามีเรื่องที่อยากมาเล่าและบอกต่อกันนิดหน่อย เรื่องมีอยู่ว่าผมจะประกอบ PC ใหม่ทดแทนเครื่องโบราณเกือบสิบปี ที่รอวันเผาอยู่ที่บ้าน ^^" คือถ้าอัพเกรดน่ะเปลี่ยนยกชุดเลยดีกว่า ก็จัดหนักเลยดีกว่าประกอบใหม่เลย ส่วนจอภาพ เมาส์ คีย์บอร์ด ใช้ของเดิมเพราะงบประกอบใหม่นั้นมีจำนวนจำกัดมากเลยต้องคิดจัดสเปคค่อนข้างนานหน่อย เพราะใจอยากจะได้แบบแรงส์ๆและทันเทคโนโลยีสักหน่อย คิดแล้วคิดอีกจนได้สเปคที่ต้องการ ก็ถึงเวลาที่ต้องเดินทางไปซื้อแล้ว(ยังคิดน่ะว่าอยากได้สเปคสูงกว่านี้อ่ะ แต่ไม่มีตังว่ะ T_T) ตอนเข้าไปซื้ัอก็นั่ง TAXI เข้าไปเลยกะว่าให้ TAXI รอแล้วยกของขึ้นแล้วกลับเลย เพราะเราสั่งของไว้เรียบร้อยแล้ว

เอ้อขอเผยสเปคสักนิดเผื่อใครอยากประกอบคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเอาไว้ทำงานเล่นเกมส์(เกมส์แบบไม่เผาหัวมากกน่ะ)จะได้พิจารณากัน

เริ่มที่ Mainboard ก่อนผมเลือกเป็น AMD3 938 (VGA On) น่ะครับ (เพราะไม่มีงบซื้อการ์ดจอ) และอีกอย่าง VGA On board เดี๋ยวนี้ก็คุณภาพเยี่ยมเหมือนกันถ้าไม่เล่นเกมส์หนักๆน่ะ

• Model : ASUS M4A88TD-M EVO/USB3
• CPU Supports 45nm Socket AM3 ;Phenom™II /Athlon™II /Sempron™ 100 Series
• ที่แจ่มหน่อยคือ Chipset AMD นั้นเป็น NB 880G/SB 850 ด้วยน่ะ
• Dual Channel 4 x DDR3 2000(O.C.)/1600/1333/1066 ECC,Non-ECC
• เอ่อแล้วมี USB 3.0 ports ที่จะมีการขนโอนถ่ายไำด้ไวมากขึ้นไปอีก

ต่อกันที่ CPU ผมเลือก AMD3 X4 Athlon II X4 640 Quad-Core Processor,Frequency : 3000 MHz

RAM ผมเลือก DDR3(1333) 2GB. Kingston 1 ตัว

HARDDISK 500GB SATA-II Western Buffer32MB, 300MB/s

และ Case เลือก ATX GVIEW Focus C 5080 จะมี อีก Power Supply มาให้แล้ว 550 W ในตัว Case และผมยังเลือกเอา UPS อีกตัวนึงไว้สำรองไฟเพราะไฟตกและดับบ่อยกลัวบอร์ดและซัพพลายเจ้งก่อนวัยอันควร

Time management professional ตอนจบ

มาต่อกันในตอนที่ 2 คือตอนจบของเรื่องนี้สักทีทิ้งมาหลายวันมันไม่ต่อเนื่อง ความจริงก็อยากเขียนวันต่อวันแต่....Notebook ยังซ่อมไม่เสร็จเล้ยยยย!! เอาเหอะมาว่ากันต่อใครที่ยังไม่ได้อ่านตอนที่ 1 กรุณากลับไปอ่านด้วยน่ะจะได้ไม่งง??? การที่ตัวเราอ้างว่า "ไม่มีเวลา" ทำโน่นทำนี่เหมือนคนอื่นเขาเราลองมามองปัญหาต้นเหตุกัน ดูซิว่าเราจะทำอะไรได้บ้าง

สิ่งที่ผมจะเขียนต่อไปนี้ให้เราลองเลิกนิสัยพวกนี้ซะ!!! แล้วจะมีวลามากขึ้นความสำเร็จก็จะมาเร็วขึ้นด้วย

"เลิกผัดวันประกันพรุ่ง"
"ดินพอกหางหมู"
นั่นแหล่ะตัวดีของการทำให้งานเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ไม่ต้องคิดถึงการทำงานหรอก ผมว่าแค่คิดถึงการซักผ้ากองโตที่อาทิตย์หนึ่งจะซักทีมันก็เยอะมากอยู่น่ะ

"เลิกขี้เกียจ"
จากเดิมวันหยุดเคยตื่น 8 โมงเช้า ลองตื่น 7 โมงเช้าดูซิ แล้วใช้ชีวิตตามปกติจะรู้ว่างานที่ขนมาทำที่บ้านเสร็จเร็วกว่าที่คาดไว้อีกแถมยังมีเวลาเหลือพอพักผ่อนทำกิจกรรมกับเพื่อนๆ และครอบครัวอีกด้วย

"ไร้สาระให้น้อยลงอีกนิด"
ไอ้ประเภทชอบเจ๊าะแจ๊ะ มนุษยสัมพันธ์ดีเกินเหตุน่ะ เก็บๆเอาไว้บ้าง รอให้งานเสร็จก่อนแล้วค่อยเป็นปาร์ตี้วู้เม่น ปาร์ตี้แมน ต่อไม่มีใครว่า

Time management professional

รอเธอกลับมา ได้แต่รอและรอ และก็รอ.... และตอนนี้ผมก็ยังคงเฝ้ารอ Notebook คู่ใจกลับมาจากการเคลมที่ศูนย์บริการอยู่ เมื่อไหร่จะกลับมาสักที ตอนนี้งานที่ต้องทำมารอเข้าคิวบานเบอะแล้ว!! เออ...อีกอย่างไม่มีเอาไว้เล่น PES ด้วย (^_^")  แต่ก็เหมือนกับเรื่องที่จะเขียนโพสนี้เราจะใช้เวลาและบริหารเวลาให้คุ้มค่าและเป็นประโยชน์มากที่สุด ช่วงที่ Notebook ไำม่มีผมก็อาจจะกำหนดวางแผนออกแบบอะไรไปก่อนระหว่างรอเครื่อง Notebook มาเพื่อใช้เวลาให้มันเป็นประโยชน์มา่กที่ซู๊ดๆๆๆ...

อยากให้หนึ่งวันมี 48 ช.ม. คำบ่นติดปากของคนที่มีงานท่วมหัว จริงหรือที่เวลาของคุณมีไม่พอในการทำงานแต่ละวัน? ความคิดแบบนี้มันก็เคยเกิดขึ้นกับมทุกคนแหล่ะแต่...
ถ้าจริง...แล้วทำไมผู้บริหารอีกหลายคนถึงได้มีเวลาไปเดินทอดน่องชอปปิ้งที่ต่างประเทศ มีเวลา่ไปตีกอล์ฟ ในขณะที่คุณกำลังนั่งทำงานหัวบาน... อย่าบอกน่ะว่าเพราะเขามีเงินและเป็นเจ้านาย ผมก็เคยคิดแบบนี้ นั่นเป็นแค่ปลายเหตุเท่านั้น

การจะไปถึงเป้าหมาย บางครั้งต้องยอมหูหนวกบ้าง

ช่วงนี้หายไปไม่ได้เขียนหลายวันเลย เพราะ Lenovo Notebook คู่ใจเข้าไปรักษาตัวที่ศูนย์ของมันอย่างเป็น ทางการแล้ว หลังจากที่ผมยื้อมันอยู่นาน (ส่ง Notebook เคลมศูนย์) แต่ก็ที่เขียนได้ก็อาศัยเครื่องอื่นอัพแทนชั่วคราว แต่การส่ง Notebook ซ่อมมันมีประโยชน์เหมือนกันน่ะ ก็ตรงที่มันจะทำให้ผมรู้จักการอดทนรอคอยไงล่ะ เชื่อว่าหลายคนที่เคยส่งเครื่องเข้าศูนย์เพื่อซ่อมก็คงจะเซ็งกับการรอแน่นอน
ความจริงก็ถ้าไม่ร้ายแรงอะไรมากก็ไม่อยากส่งซ่อมหรอก แต่มันไม่ไหวแล้วและอีกอย่างซื้อมาเขาก็มีรับประกันก็ต้องใช้บริการหน่อย ทางศูนย์เขาจะได้ไม่เสียน้ำใจ กร๊ากก++

:: ได้แง่คิดอะไร ::

• ทำให้ผมได้รู้ว่าการรอคอยมันช่างทรมานจริงๆ 555
• สอนให้ตัวเองยอมรับว่าไม่มีสิ่งใดที่เราอยากจะได้มา แล้วมันได้ตอนนั้น เดี๋ยวนั้นเลยซะที่ไหน
• นึกถึง "ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม" เสมอ (แต่ก็อดคิดไม่ได้อยู่ดีว่า เมื่อไหร่ Notebook ตรูจะเสร็จหว่ะ)

เข้าเรื่องของบทความนี้ดีกว่า
ื
ที่บอกว่า การจะไปถึงเป้าหมาย บางครั้งต้องยอมหูหนวกบ้าง นั้นวันนี้ผมมีนิทานเรื่องนึงที่จะมาให้แง่คิดอย่างดีเลยทีเดียวในเรื่องนี้

Trend ทรงผมชาย/หญิง

ที่โพสเรื่องทรงผมก็เพราะตัวผมเองนี่แหล่ะได้ไปหั่นผมจนสั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้วและเกิดความคิดว่า...นานแล้วสิน่ะที่ไม่เคยตัดสั้นขนาดนี้ ถ้าย้อนกลับไปที่สั้นจริงๆแบบเกรียนสุดๆก็ตอน ป.1-ป.5 ล่ะมั้งหลายคนอาจมีคำถามตามมาว่า แล้วตอนป.6 -ม.3 มันต้องตัดทรงนักเรียนไม่ใช่หรอ ถ้าให้ผมตอบก็คือ ถูก มันต้องตัดแบบนั้น แต่อย่างว่ามีความรู้สึกว่าไม่กล้าตัดสั้นแบบนั้น ประมาณว่าถ้าตัดคืออายมากไม่มั่นใจอย่างแรงส์ ก็เลยลักลอบตัดทรงที่มันมีผมยาวขึ้นมาพอสมควร ไม่ชอบเกรียน และก็ไว้แบบนั้นมาตลอดเพราะรู้สึกว่าตัดทรงนั้นแล้วดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและดูไม่เด๋อมั้ง(สงสัยจะคิดไปเองอย่างไม่มีเหตุผล อิอิ)

หลายคนบอกว่าทรงผมมันมีผลกับหน้าเหมือนกัน เช่นตัดทรงโน้นหน้าก็อกมาแบบนึงเดี๋ยวพอตัดทรงนี้หน้าก็จะเปลี่ยนไปอีกแบบ ผมว่ามันจริงน่ะบางคนตัดผมทรงนี้ทำให้ดูดีขึ้นแต่ถ้าให้ไปตัดอีกทรงดูแปลกไปเลยก็มีเยอะแยะไป เวลาผมจะัไปตัดผมที่ร้านผมจะเริ่มคิดล่วงหน้าไว้ประมาณ 2 อาทิตย์

• ที่มันต้องใช้เวลาคิดนานเพราะยังลังเลประมาณทรงโน้นดีกว่าทรงนี้ไม่ดี คิดอยู่นั่น
• เมื่อถึงเวลาใกล้ไปตัดจริงกลับลืมไปแล้วว่าจะเอาแบบไหน กรำชัดๆ
• บางทีอยากเอารูปทรงผมไปให้ช่างดูเลยว่าเพ่เอาแบบนี้เล้ยย
• กลัวช่างและคนที่เข้ามารอจะหมั่นใส้เอา คิดว่าหน้าไม่ให้แล้วยังอยากตัดอีก
• บางครั้งตัดเสร็จแล้วก็รู้สึกว่ามันยังไม่ได้ดั่งใจแต่ต้องนิ่งไว้แล้วบอกว่า ok แล้วเพ่เพราะเกรงใจคนมาต่อคิว
• ต่อมา ... ทำใจกับ Comment ของผู้คน 555

ครั้งนี้ที่ตัดสั้นเ้ลยเพราะมีแรงบันดาลใจมาจากดาราหลายๆคนและผมว่ามันเป็นแนวโน้มที่นิยมตอนนี้ ผมจะยกตัวอย่างมามีดังนี้

ผู้ชายคนนี้กำลังหมดแรงกับ PES

ขึ้นหัวเรื่องมาเป็นเพลงเชียว เอ่อพูดถึงเพลงนี้ดู MV แล้วเศร้าสุดๆ(แอบน้ำลายไหล เอ้ยน้ำตาซึม 555) แต่โพสนี้ ที่ว่าผู้ชายที่หมดแรงก็คือผมเนี่ยแหล่ะ หมดแรงกับการทำงานและการเล่นเกมส์ PES 2010 ไอ้อย่างหลังนี่มันน่าเห็นใจไหมเนี่ย

หลังจากช่วงนี้งานเข้าอย่างแรง ทำให้เลิกกงานค่อนข้างดึก กว่าจะถึงบ้านก็ 3 ทุ่มกว่าไปแล้วกว่าจะอาบน้ำกินข้าวก็ 4 ทุ่มกว่าพอดี รู้ตัวว่าต้องรีบนอนเพราะต้องตืนไปทำงานเ้ช้าแต่...อดไม่ได้ที่ต้องเปิด Notebook เล่นเกมส์ PES (Pro Evolution Soccer) มันอดไม่ได้จริงชนิดที่ง่วงนอนกรูก็ยอม

สัจธรรม : กฏการแลกเปลี่ยน

การ์ตูนที่ผมชอบอ่านสุดๆชนิดที่ซื้อทุกฉบับ(ที่ขายเป็นเล่ม 1,2...) ก็มี ดราก้อนบอล z ,นักสืบโคนัน และที่ขาดไม่ได้ก็คือ Fullmetal Alchemist แขนกล คนแปรธาตุ สำหรับเรื่องแขนกล คนแปรธาตุนั้นผมเชื่อว่าใครได้ติดตามดูหรืออ่านจะต้องเคยได้ยินคำว่า "กฏการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม" มันทำให้การ์ตูนเรื่องนี้มีมากกว่าการ์ตูนที่ให้ความบันเทิงอย่างเดียว

ผมว่าการ์ตูนเรื่องนี้เป็นการ์ตูนที่สนุกและัแอบแนบสาระดีๆเข้าไปอย่างลงตัวเลยทีเดียว เพราะประเด็นสำคัญและประเด็นหลักๆที่ตีกรอบขอบเขตของการ์ตูนเรื่องนี้ สอนให้ผมเข้าใจความจริงของโลกใบนี้หรือจะกล่าวว่าสัจธรรมของโลกนี้ก็ว่าได้ คือ กฏการแลกเปลี่ยนที่เท่าเที่ยม บางทีก็เหมือนจะเข้าใจน่ะกับสัจธรรมข้อนี้ แต่ก็ยังมีความรู้สึกว่าอยากได้อะไรมาแบบไม่่ต้องแลกเปลี่ยน มีมั๊ย (555)

อยากอัจฉริยะ ลองทำดู

เตรียมปากกากับกระดาษมาจดให้ดีๆน่่ะ การที่จะเป็นคนอัจฉริยะนั้นไม่ได้อยู่ไกลเกินเอื้อม และัผมจะบอกกับคุณว่า...

อยู่กับสังคมที่ใส่หน้ากากเข้าหากัน

ข้อสังเกตประการหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นก็คือ บางคนมักจะต่อว่าต่อขานคนอื่นอยู่เสมอๆ ว่า "ชอบใส่หน้ากาก" หรือ "เฟค" (หากเป็นศัพท์วัยรุ่นสักหน่อย) ซึ่งผมก็มองว่ามันเป็นเรื่องที่เราต้องเรียนรู้กับการใช้ชีวิตกับสังคมมากกว่า

Did you forget something..

เรื่องขี้ลืมมันได้ผูกติดกับชีวิตของผมไปเรียบร้อยแล้ว..เอ๊ะหรือว่า "ผมเริ่มแก่ขึ้น" ไม่สิมันน่าจะเกิดจากความไม่รอบคอบของผมเองละมั่ง(เข้าข้างตัวเองสุดขีดเพราะยังไม่อยากแก่) เรื่องที่ขี้ลืมก็มีมากมายสำหรับคนอย่างผม แต่ที่ลืมบ่อยและลืมเป็นประจำคือ "กระเป๋าตังค์" จนหัวหน้าผมบอกว่า เมิงไม่ถูกกับกระเป๋าตังค์รึป่าว เหอๆอาจจะเป็นอย่างนั้น

เลือกที่จะเป็น Geek มากกว่า Nerd,Dork

คำนิยามสำหรับคำว่า Geek ใน Wikipedia เขาบอกว่า "One who is perceived to be overly obsessed with one or more things including those of intellectuality, electronics, etc." คือเป็นบุคคลหนึ่งที่มีการรับรู้เรื่องนั้นๆด้วยความหลงไหลอย่างสุดเหวี่ยง แต่ผมนี่ชอบพวกวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเป็นหลักเลย มีความรู้สึกว่ามันน่าค้นหาและน่าศึกษาอย่างจิงๆจังไปเลย มันอ่านว่า "กี๊ก" คำนี้ลากยาวๆหน่อยน่ะ เพราะเดี๋ยวเข้าใจผิดว่าเป็น กิ๊ก (ชู้สาว)กับใคร

ทางเดินที่หลากหลาย

เชื่อว่าบางคนคงคุ้นกับผู้เขียนที่ชื่อ J.Dean มาบ้างแล้วจากไทยอีโวดอทคอมที่ผ่านมา แต่ที่มาวาดลวดลายที่นี่เพราะอยากเขียนบล็อกส่วนตัวแบบจิงจังๆสักที ความจริงผมก็ตั้งใจมานานแล้ว
เคยมาลองนั่งคิดน่ะว่ากว่าคนเราจะมาถึงจุดๆหนึ่งได้นี่ไม่ง่ายเลยจริงๆอ่ะ อย่างผมเองเนี่ยน่ะกว่าจะหาจุดลงตัวในเรื่องการเรียนที่ตัวเองคิดว่าชอบหรือประมาณว่า "หามานาน" โดยที่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยสักนิดว่าจะมาจบสุดท้ายที่คอมพิวเตอร์